از بيمها پناهي جُستم
به شارستاني که از هر شفقت عاری بود و
در پس ِ هر ديوار
کينهيي عطشان بود
گوش با آوای پای رهگذری،
و لُختي ِ هر خنجر
غلاف ِ سينهيي ميجُست،
و با هر سينهی ِ مهربان
داغ ِ خونين ِ حسرت بود.
تا پناهي از بيمام باشد
محرابي نيافتم
تا پناهي
از ريشخند ِ اميدم باشد
احمد شاملو
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر