ادعاهای بزرگ...کلمات زیبا و پرطمطراق...نمایش و خودنمایی...پهلوانپنبههای پوشالی...رجزخوانیهای کرکننده...عشقهای کاغذی... چراغهای رنگی نئون چشمگیری که در پشت خود جز سیاهی عمیق هیچ ندارند... و فضای مسموم دروغ و خودستاییهای حقیرانه... لبریز از بلاهت امید...آکنده و تنیده از عشق...سرشار از خوشباوری و اعتماد...در گودال پلشت ِِِدروغ میلغزم...
میشکنم
در اوج درد هنوز خوشباورانه و مهربان لبخند میزنم
آدم نمیشوم!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر