«آه» وقتي پيدايش ميشود كه چيزي گنجايش دل و جان و ريههاي ما را ندارد، چيزي از فضايِ موجودِ ماديِ جانمان فراتر و برتر است و ما «آه» ميكشيم يعني تمام توانِ مادي خود را براي افزايشِ گنجايشِ ريه و قلب و سينة خود به كار ميگيريم شايد كه بگنجد...
اين چيز ممكن است شادي، غم، شور، عشق، درد، خاطره و هزار و يك مورد ديگر باشد...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر